Nowy

The Best of Harold Pinter's Plays

The Best of Harold Pinter's Plays


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Urodzony: 10 października 1930 r. (Londyn, Anglia)

Zmarły: 24 grudnia 2008 r

„Nigdy nie byłem w stanie napisać szczęśliwej sztuki, ale mogłem cieszyć się szczęśliwym życiem”.

Komedia zagrożenia

Stwierdzenie, że sztuki Harolda Pintera są niezadowolone, jest rażącym niedopowiedzeniem. Większość krytyków określiła jego postacie jako „złowrogie” i „wrogie”. Działania w jego sztukach są ponure, straszne i celowo bezcelowe. Publiczność odchodzi oszołomiona uczuciem mdłości - niepokojem, jakbyś miał zrobić coś bardzo ważnego, ale nie pamiętasz, co to było. Opuszczasz teatr trochę zaniepokojony, podekscytowany i niezrównoważony. I tak właśnie chciał się czuć Harold Pinter.

Krytyk Irving Wardle użył terminu „Komedie zagrożenia”, aby opisać dramatyczne dzieło Pintera. Sztuki są napędzane intensywnym dialogiem, który wydaje się być niezależny od jakiejkolwiek prezentacji. Publiczność rzadko zna tło bohaterów. Nie wiedzą nawet, czy postacie mówią prawdę. Przedstawienia mają spójny motyw: dominacja. Pinter opisał swoją dramatyczną literaturę jako analizę „potężnych i bezsilnych”.

Chociaż jego wcześniejsze sztuki były ćwiczeniami absurdalnymi, późniejsze dramaty stały się jawnie polityczne. W ostatniej dekadzie życia mniej koncentrował się na pisaniu, a bardziej na aktywizmie politycznym (odmiany lewicowej). W 2005 roku zdobył Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Podczas wykładu Nobla stwierdził:

„Musisz to przekazać Ameryce. Przeprowadził dość kliniczną manipulację władzą na całym świecie, podszywając się pod siłę dla uniwersalnego dobra. ”

Poza polityką jego sztuki wychwytują koszmarną elektryczność, która wstrząsa teatrem. Oto krótkie spojrzenie na najlepsze sztuki Harolda Pintera:

The Birthday Party (1957)

Zrozpaczony i rozczochrany Stanley Webber może, ale nie musi, być pianistą. To mogą być jego urodziny. Może lub nie zna dwóch diabolicznie biurokratycznych gości, którzy przyszli go zastraszyć. W tym surrealistycznym dramacie jest wiele niepewności. Jedno jest jednak określone: ​​Stanley jest przykładem bezsilnej postaci walczącej z potężnymi bytami. (I prawdopodobnie możesz zgadnąć, kto wygra.)

The Dumbwaiter (1957)

Mówi się, że ten jednoaktowy spektakl był inspiracją dla filmu z 2008 roku W Brugii. Po obejrzeniu zarówno filmu Colina Farrella, jak i gry Pinter, można łatwo zobaczyć połączenia. „The Dumbwaiter” ujawnia czasami nudne, czasem pełne niepokoju życie dwóch zabójców - jeden jest doświadczonym profesjonalistą, drugi jest nowszy, mniej pewny siebie. Gdy czekają na rozkazy do kolejnego śmiertelnego zadania, dzieje się coś dziwnego. Dumbwaiter z tyłu pokoju nieustannie obniża zamówienia na żywność. Ale dwaj zabójcy są w nieczysty piwnicy - nie ma jedzenia do przygotowania. Im bardziej zamówienia żywności się utrzymują, tym bardziej zabójcy się zwracają przeciwko sobie.

The Caretaker (1959)

W przeciwieństwie do jego wcześniejszych sztuk Opiekun było finansowym sukcesem, pierwszym z wielu komercyjnych sukcesów. Pełnometrażowa gra rozgrywa się całkowicie w odrapanym, jednopokojowym mieszkaniu należącym do dwóch braci. Jeden z braci jest niepełnosprawny umysłowo (najwyraźniej z powodu elektrowstrząsów). Być może dlatego, że nie jest bardzo bystry, a może nie jest życzliwy, wprowadza driftera do ich domu. Gra zaczyna się między bezdomnym a braćmi. Każda postać mówi niejasno o rzeczach, które chce osiągnąć w swoim życiu - ale żadna z postaci nie dotrzymuje słowa.

The Homecoming (1964)

Wyobraź sobie, że podróżujesz z żoną z Ameryki do rodzinnego miasta w Anglii. Przedstawiasz ją ojcu i braciom z klasy robotniczej. Brzmi jak miłe spotkanie rodzinne, prawda? Teraz wyobraź sobie, że twoi szaleni z testosteronu krewni sugerują, że twoja żona porzuca troje dzieci i zostaje jako prostytutka. A potem przyjmuje ofertę. Jest to rodzaj pokręconego chaosu, który występuje w całej przebiegłości Pintera Powrót.

Old Times (1970)

Ta gra ilustruje elastyczność i zawodność pamięci. Deeley jest żonaty ze swoją żoną Kate od ponad dwóch dekad. Jednak najwyraźniej nie wie o niej wszystkiego. Kiedy Anna, przyjaciółka Kate z odległych czasów bohemy, przybywa, zaczynają mówić o przeszłości. Szczegóły są niejasno seksualne, ale wygląda na to, że Anna przypomina sobie romantyczny związek z żoną Deeley. I tak zaczyna się bitwa słowna, gdy każda postać opowiada o tym, co pamięta z przeszłości - choć nie jest pewne, czy te wspomnienia są produktem prawdy czy wyobraźni.


Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos