Porady

Jonathan Edwards

Jonathan Edwards


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Jonathan Edwards (1703-1758) był niezwykle ważnym i wpływowym duchownym w kolonialnej Ameryce w Nowej Anglii. Uznano go za rozpoczęcie Wielkiego Przebudzenia, a jego pisma zapewniają wgląd w myśl kolonialną.

Wczesne lata

Jonathan Edwards urodził się 5 października 1703 r. W East Windsor, Connecticut. Jego ojcem był wielebny Timothy Edwards, a jego matka, Esther, była córką innego purytańskiego duchownego, Solomona Stoddarda. Został wysłany do Yale College w wieku 13 lat, gdzie był bardzo zainteresowany naukami przyrodniczymi, a tam również czytał szeroko, w tym dzieła Johna Locke'a i Sir Isaaca Newtona. Filozofia Johna Locke'a miała ogromny wpływ na jego osobistą filozofię.

Po ukończeniu Yale w wieku 17 lat studiował teologię jeszcze przez dwa lata, zanim został licencjonowanym kaznodzieją w Kościele Prsbyteriańskim. W 1723 r. Uzyskał tytuł magistra teologii. Przez dwa lata służył zborowi nowojorskiemu, po czym wrócił do Yale, by służyć jako nauczyciel.

Życie osobiste

W 1727 roku Edwards poślubił Sarah Pierpoint. Była wnuczką wpływowego purytańskiego ministra Thomasa Hookera. Był założycielem kolonii Connecticut po sporze z przywódcami purytańskimi w Massachusetts. Razem mieli jedenaście dzieci.

Kieruje swoją pierwszą kongregacją

W 1727 roku Edwards otrzymał stanowisko asystenta ministra u dziadka ze strony matki, Solomona Stoddarda w Northampton w stanie Massachusetts. Kiedy Stoddard zmarł w 1729 roku, Edwards objął stanowisko ministra odpowiedzialnego za zbór, w skład którego wchodzili ważni polityczni przywódcy i kupcy. Był znacznie bardziej konserwatywny niż jego dziadek.

Edwardseanizm

Esej Locke'a Dotyczące ludzkiego zrozumienia wywarł ogromny wpływ na teologię Edwarda, gdy próbował zmagać się z wolną wolą człowieka w połączeniu z własnymi przekonaniami dotyczącymi predestynacji. Wierzył w potrzebę osobistego doświadczenia Boga. Uważał, że dopiero po osobistym nawróceniu ustanowionym przez Boga wolna wola zostanie odwrócona od ludzkich potrzeb i skierowana na moralność. Innymi słowy, tylko łaska Boża może dać komuś możliwość podążania za Bogiem.

Ponadto Edwards uważał również, że czasy końcowe są bliskie. Wierzył, że wraz z przyjściem Chrystusa każda osoba będzie musiała zdać sprawę ze swojego życia na ziemi. Jego celem był czysty kościół pełen prawdziwych wierzących. W związku z tym czuł, że jego obowiązkiem jest zapewnienie, aby członkowie jego kościoła żyli według ścisłych standardów osobistych. Pozwoliłby tylko tym, którzy jego zdaniem naprawdę przyjęli łaskę Bożą, aby mogli uczestniczyć w sakramencie Wieczerzy Pańskiej w kościele.

Wielkie Przebudzenie

Jak wcześniej wspomniano, Edwards wierzył w osobiste doświadczenie religijne. W latach 1734-1735 Edwards głosił wiele kazań na temat usprawiedliwienia wiary. Ta seria doprowadziła do wielu konwersji w jego zborze. Pogłoski o jego głoszeniu i kazaniach rozprzestrzeniły się na okoliczne obszary Massachusetts i Connecticut. Wieść rozniosła się nawet na Long Island Sound.

W tym samym okresie podróżujący kaznodzieje rozpoczęli serię spotkań ewangelistów wzywających jednostki do odwrócenia się od grzechu w koloniach Nowej Anglii. Ta forma ewangelizacji koncentrowała się na osobistym zbawieniu i właściwej relacji z Bogiem. Ta epoka została nazwana Wielkim Przebudzeniem.

Ewangeliści wywołali ogromne emocje. Wiele kościołów potępiało wędrownych kaznodziejów. Uważali, że charyzmatyczni kaznodzieje często nie byli szczerzy. Nie podobał im się brak przyzwoitości na spotkaniach. W rzeczywistości w niektórych społecznościach wprowadzono przepisy zakazujące kaznodziejom prawa do przebudzenia, chyba że zostali zaproszeni przez licencjonowanego ministra. Edwards zgodził się z większością tego, ale nie wierzył, że wyniki ożywienia powinny być dyskontowane.

Grzesznicy w rękach gniewnego Boga

Prawdopodobnie nazywa się najbardziej znane kazanie Edwardsa Grzesznicy w rękach gniewnego Boga. Wygłosił to nie tylko w swojej parafii domowej, ale także w Enfield w Connecticut 8 lipca 1741 r. To ogniste kazanie omawia ból piekła i znaczenie poświęcenia życia Chrystusowi, aby uniknąć tej ognistej otchłani. Według Edwardsa: „Nie ma niczego, co trzyma niegodziwych ludzi w dowolnym momencie z piekła, poza zwykłą przyjemnością Boga”. Jak mówi Edwards: „Wszyscy niegodziwi mężczyźnitrud ipomysłowość używają do ucieczkipiekło, podczas gdy nadal odrzucają Chrystusa, a więc pozostają niegodziwymi ludźmi, nie chroń ich przed piekłem. Niemal każdy naturalny człowiek, który słyszy o piekle, pochlebia sobie, że mu się uciec; jest zależny od siebie dla własnego bezpieczeństwa ... Ale głupie dzieci ludzkie nieszczęśliwie łudzą się swoimi własnymi planami oraz ufnością we własną siłę i mądrość; ufają tylko cnu. ”

Jednak, jak mówi Edward, wszyscy mają nadzieję. „A teraz macie niezwykłą okazję, dzień, w którym Chrystus otworzył szeroko drzwi miłosierdzia i stoi w drzwiach, wołając głośno głosem do biednych grzeszników…” Jak podsumował: „Dlatego niech każdy, kto jest wyjdźcie z Chrystusa, obudźcie się teraz i uciekajcie od nadchodzącego gniewu ... Niech wszyscy wylatują z Sodomy. Pośpieszcie się i ucieknijcie za swoje życie, nie patrzcie za siebie, uciekajcie w góry, abyście nie zostali pochłonięci Rodzaju 19:17." 

Kazanie Edwardsa miało wówczas ogromny wpływ na Enfield w Connecticut. W rzeczywistości naoczny świadek o imieniu Stephen Davis napisał, że ludzie wołali w całym zgromadzeniu podczas jego kazania, pytając, jak uniknąć piekła i być zbawionym. W jego dzisiejszych czasach reakcja na Edwardsa była mieszana. Jednak nie można zaprzeczyć jego wpływowi. Jego kazania są do dziś czytane i do których odwołują się teologowie.

Późniejsze lata

Niektórzy członkowie zboru w Edwards nie byli zadowoleni z konserwatywnej ortodoksji Edwardsa. Jak wcześniej wspomniano, przestrzegał ścisłych zasad, aby jego zbór był uważany za część tych, którzy mogli wziąć udział w Wieczerzy Pańskiej. W 1750 roku Edwards próbował wprowadzić dyscyplinę wobec niektórych dzieci z wybitnych rodzin, które zostały przyłapane na patrzeniu podręcznika położnych, które uważano za „złą książkę”. Ponad 90% członków zboru głosowało za usunięciem Edwardsa ze stanowiska ministra. Miał wtedy 47 lat i został przydzielony do służby w kościele misyjnym na granicy w Stockbridge w stanie Massachusetts. Głosił tę niewielką grupę rdzennych Amerykanów, a jednocześnie spędził lata pisząc wiele dzieł teologicznych, w tym Wolność woli (1754), Życie Davida Brainerda (1759), Grzech pierworodny (1758) i Natura prawdziwej cnoty (1765). Obecnie możesz czytać dowolne prace Edwardsa w Centrum Jonathana Edwardsa na Uniwersytecie Yale. Ponadto jedna z uczelni wyższych na Uniwersytecie Yale, Jonathan Edwards College, została nazwana jego imieniem.

W 1758 roku Edwards został zatrudniony jako prezydent College of New Jersey, który nazywa się teraz Princeton University. Niestety, służył tylko przez dwa lata w tej pozycji, zanim zmarł po tym, jak miał niepożądaną reakcję na szczepionkę przeciw ospie. Zmarł 22 marca 1758 r. I został pochowany na cmentarzu w Princeton.

Dziedzictwo

Edwards jest dziś postrzegany jako przykład głosicieli przebudzenia i inicjatora Wielkiego Przebudzenia. Wielu dzisiejszych ewangelistów nadal uważa jego przykład za sposób głoszenia i tworzenia nawróceń. Ponadto wielu potomków Edwardsa zostało wybitnymi obywatelami. Był dziadkiem Aarona Burra i przodkiem Edith Kermit Carow, która była drugą żoną Teodora Roosevelta. W rzeczywistości, według George Marsden w Jonathan Edwards: A Life, jego potomstwo składało się z trzynastu prezesów szkół wyższych i sześćdziesięciu pięciu profesorów.

Dalsze informacje

Ciment, James. Colonial America: Encyklopedia historii społecznej, politycznej, kulturalnej i gospodarczej. M. E. Sharpe: Nowy Jork. 2006.


Obejrzyj wideo: Jonathan Edwards + Lille 1995 (Styczeń 2023).

Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos