Ciekawy

Życie i twórczość Anni Albers, mistrza tkactwa modernistycznego

Życie i twórczość Anni Albers, mistrza tkactwa modernistycznego


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Urodzona w 1899 r. W Anneliese Fleischmann w zamożnej niemieckiej rodzinie, Anni Albers miała prowadzić spokojne życie gospodyni domowej. Jednak Anni była zdecydowana zostać artystką. Znana ze swoich mistrzowskich prac tekstylnych i wpływowych pomysłów na projekt, Albers stworzyła tkactwo jako nowe medium sztuki współczesnej.

Najważniejsze fakty: Anni Albers

  • Pełne imię i nazwisko: Anneliese Fleischmann Albers
  • Urodzony: 12 czerwca 1899 r. W Berlinie, Cesarstwo Niemieckie
  • Edukacja: Bauhaus
  • Zmarły: 9 maja 1994 r. W Orange, Connecticut, USA
  • Imię i nazwisko współmałżonka: Josef Albers (m. 1925)
  • Najważniejsze Osiągnięcia: Pierwszy projektant tekstyliów, który otrzymał indywidualny pokaz w Muzeum Sztuki Nowoczesnej.

Wczesne życie

Jako nastolatka Anni zapukała do drzwi słynnego ekspresjonistycznego malarza Oskara Kokoschki i zapytała go, czy mogłaby się u niego odbyć. W odpowiedzi na młodą kobietę i obrazy, które przyniosła ze sobą, Kokoschka szydził, ledwo dając jej porę dnia. Nie zniechęcona Anni zwróciła się do nowo założonego Bauhausu w Weimarze w Niemczech, gdzie pod kierunkiem architekta Waltera Gropiusa rozwijała się nowa filozofia projektowania.

Bauhaus Years

Anni poznała swojego przyszłego męża Josefa Albersa, jedenastoletniego jej starszego, w 1922 r. Według Anni poprosiła o umieszczenie jej jako studenta w pracowni szklarskiej Bauhaus, ponieważ widziała tam pracującego przystojnego mężczyznę i miała nadzieję, że on może być jej nauczycielem. Chociaż odmówiono jej umieszczenia w warsztacie szklarskim, znalazła partnera na całe życie u mężczyzny: Josefa Albersa. Pobrali się w 1925 roku i pozostaną małżeństwem przez ponad 50 lat, aż do śmierci Josefa w 1976 roku.

Chociaż Bauhaus głosił inkluzywność, kobiety mogły wejść tylko do pracowni bukmacherskiej i warsztatu tkactwa. A gdy warsztaty bukmacherskie zamknęły się wkrótce po założeniu Bauhausu, kobiety odkryły, że ich jedyną opcją było wejście jako tkacz. (Jak na ironię, to właśnie komercyjna sprzedaż produkowanych przez nich tkanin zapewniła Bauhaus bezpieczeństwo finansowe.) Albers wyróżnił się w programie i ostatecznie został kierownikiem warsztatu.

W Bauhaus Albers wykazał się niezwykłą zdolnością do innowacji przy użyciu różnorodnych materiałów. W ramach swojego projektu dyplomowego powierzono jej zadanie stworzenia tkaniny wyłożonej ścianami audytorium. Używając celofanu i bawełny, stworzyła materiał, który mógłby odbijać światło i pochłaniać dźwięk, i którego nie można było poplamić.

Black Mountain College

W 1933 r. Partia nazistowska doszła do władzy w Niemczech. Projekt Bauhaus zakończył się pod presją reżimu. Ponieważ Anni miała żydowskie korzenie (chociaż jej rodzina nawróciła się na chrześcijaństwo w młodości), ona i Josef wierzyli, że najlepiej uciec z Niemiec. Raczej przypadkowo Josefowi zaproponowano pracę w Black Mountain College w Północnej Karolinie, na podstawie rekomendacji Philipa Johnsona, powiernika w Museum of Modern Art.

Black Mountain College był eksperymentem edukacyjnym, inspirowanym pismami i naukami Johna Deweya. Filozofia Deweya głosiła edukację artystyczną jako sposób na edukację demokratycznych obywateli zdolnych do indywidualnego osądu. Umiejętności pedagogiczne Josefa wkrótce stały się nieocenioną częścią programu nauczania Czarnej Góry, gdzie nauczał o znaczeniu rozumienia materiału, koloru i linii poprzez czysty akt widzenia.

Anni Albers była asystentką instruktora w Black Mountain, gdzie uczyła studentów w studio tkackim. Jej własna filozofia wywodzi się ze znaczenia zrozumienia materiału. Dotykamy rzeczy, aby wejść w bliski kontakt z rzeczywistością, aby przypomnieć sobie, że jesteśmy na świecie, a nie ponad nim, napisała.

Annie Albers, „Knot” (1947). Dzięki uprzejmości Davida Zwirnera

Ponieważ jej mąż słabo mówił po angielsku po przyjeździe do Stanów Zjednoczonych (i w rzeczywistości nigdy nie mówiłby płynnie po czterdziestu latach w Ameryce), Anni działała jako jego tłumaczka, ucząc się angielskiego od guwernantki Irlandii, z którą dorastała w Berlinie. Jej znajomość języka była niezwykła, co widać po przeczytaniu któregokolwiek z jej obszernych pism, w licznych publikacjach dla biuletynu Czarnej Góry lub we własnych opublikowanych pracach.

Peru, Meksyk i Yale

Z Black Mountain Anni i Josef jechali do Meksyku, czasem z przyjaciółmi, gdzie studiowali starożytną kulturę poprzez rzeźbę, architekturę i rzemiosło. Obaj musieli się wiele nauczyć i zaczęli zbierać figurki oraz przykłady starożytnych tkanin i ceramiki. Przyniosą także do domu pamięć o kolorze i świetle Ameryki Południowej, które oba te elementy włączą do swoich praktyk. Josef starał się uchwycić czyste pustynne pomarańcze i czerwienie, podczas gdy Anni naśladowała monolityczne formy odkryte w ruinach starożytnych cywilizacji, włączając je w dzieła takie jakStarożytne pisanie(1936) iLa Luz(1958).

W 1949 r., Z powodu sporów z administracją Black Mountain, Josef i Anni Albers opuścili Black Mountain College do Nowego Jorku, a następnie przeszli do Connecticut, gdzie Josefowi zaoferowano stanowisko w Yale School of Art. W tym samym roku Albers otrzymał pierwszą indywidualną wystawę poświęconą twórcy tkanin w Muzeum Sztuki Nowoczesnej.

Pisma

Anni Albers była płodną pisarką, często publikującą w czasopismach rzemieślniczych o tkaniu. Była także autorkąEncyklopedia Brittanicawpis na temat tkania dłoni, od którego zaczyna swój ważny tekst,Na tkaniu, po raz pierwszy opublikowany w 1965 r. (Zaktualizowana, kolorowa wersja tej pracy została ponownie wydana przez Princeton University Press w 2017 r.)Na tkaniu był tylko częściowo instrukcją obsługi, ale dokładniej jest opisany jako hołd dla medium. Albers wychwala w nim przyjemności tkania, docenia wagę jego materialności i bada długą historię. Poświęca pracę starożytnym tkaczom z Peru, których nazywa swoimi „nauczycielami”, ponieważ wierzyła, że ​​medium osiągnęło najwyższe wyżyny w tej cywilizacji.

Anni Albers, „Open Letter” (1958). Dzięki uprzejmości David Zwirner

Albers sprzedała swój krosien w 1968 roku po wyprodukowaniu ostatniego tkania, odpowiednio zatytułowanegoEpitafium. Towarzysząc mężowi w rezydencji w college'u w Kalifornii, nie chciała być żoną, która siedziała bezczynnie, więc znalazła sposób na produktywność. Używała szkolnych pracowni artystycznych do tworzenia sitodruków, które wkrótce zdominowałyby jej praktykę i często naśladowały geometrie, które rozwijała w swoich tkanych pracach.

Śmierć i dziedzictwo

Przed śmiercią Anni Albers 9 maja 1994 r. Rząd niemiecki wypłacił pani Albers odszkodowania za konfiskatę udanego biznesu meblowego jej rodziców w latach 30. XX wieku, który został zamknięty z powodu żydowskich korzeni rodziny. Albers położył uzyskaną sumę na fundację, która dzisiaj zarządza majątkiem Albers. Zawiera archiwum pary, a także artykuły dotyczące kilku ich uczniów z Czarnej Góry, w tym rzeźbiarza z drutu Ruth Asawa.

Źródła

  • Albers, A. (1965).Na tkaniu.Middletown, CT: Wesleyan University Press.
  • Danilowitz, B. i Liesbrock, H. (red.). (2007).Anni and Josef Albers: Latynoamerykański
  • Podróże. Berlin: Hatje Cantz.
  • Fox Weber, N. i Tabatabai Asbaghi, P. (1999).Anni Albers.Wenecja: Muzeum Guggenheima.
  • Smith, T. (21014).Teoria tkactwa Bauhaus: od kobiecego rzemiosła do trybu projektowania
  • Bauhaus. Minneapolis, MN: University of Minnesota Press.


Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos