Ciekawy

Jak zakończyły się walki Gladiatora?

Jak zakończyły się walki Gladiatora?


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Walki gladiatorów w starożytnym Rzymie były brutalne. To nie było jak mecz piłki nożnej (amerykański czy inny), gdzie można by założyć, że obie strony wrócą do domu z kilkoma siniakami. Śmierć była dość powszechnym zjawiskiem w grze gladiatorów, ale to nie znaczy, że była nieunikniona. Jeden gladiator mógł leżeć podatnie na wchłaniającym krew piasku areny, a drugi gladiator trzymał miecz (lub inną broń, którą mu przydzielono) na gardle. Zamiast po prostu zanurzyć się w broni i skazać przeciwnika na śmierć, zwycięski gladiator szukał sygnału, który powiedziałby mu, co ma robić.

Redaktor był odpowiedzialny za walkę gladiatorów

Zwycięski gladiator otrzymał swój sygnał - nie od tłumu, jak pokazano na słynnym XIX-wiecznym obrazie Jeana-Léona Gérôme (1824–1904) - ale raczej od sędziego gry, redaktor (lub redaktor muneris), który może być również senatorem, cesarzem lub innym politykiem. To on decydował o losach gladiatorów na arenie. Ponieważ jednak gry miały sprzyjać publiczności, redaktor musiał zwrócić uwagę na życzenia publiczności. Znaczna część publiczności uczestniczyła w tak brutalnych wydarzeniach tylko po to, by być świadkami odwagi gladiatora w obliczu śmierci.

Nawiasem mówiąc, gladiatorzy nigdy nie powiedzieli „Morituri te salutant ” („Ci, którzy mają umrzeć, pozdrawiają cię”). To powiedział kiedyś cesarzowi Klaudiuszowi (10 pne-54 ne) przy okazji zainscenizowanej bitwy morskiej, a nie walki gladiatorów.

Sposoby zakończenia walki między gladiatorami

Zawody gladiatorów były niebezpieczne i potencjalnie śmiertelne, ale nie tak fatalne, jak Hollywood mogłoby nam się wydawać: gladiatorów wynajmowano ze szkoły szkoleniowej (ludus), a dobry gladiator był drogi w wymianie, więc większość bitew nie zakończyła się śmiercią. Były tylko dwa sposoby na zakończenie bitwy gladiatorów - albo wygrał jeden gladiator, albo remis - ale był to redaktor kto miał ostatni głos na temat tego, czy przegrany zginął na boisku, czy poszedł walczyć innego dnia.

Redaktor miał trzy ustalone sposoby podjęcia decyzji.

  1. Mógł ustanowić zasady (leksykon) przed meczem. Jeśli sponsorzy walki chcieli walki na śmierć i życie, musieli być gotowi to zrekompensować lanista (trener), który wynajął martwego gladiatora.
  2. Mógł zaakceptować poddanie się jednego z gladiatorów. Po utracie lub odłożeniu broni przegrany gladiator padł na kolana i podniósł palec wskazujący (ad digitatum).  
  3. Mógł słuchać publiczności. Kiedy gladiator padł, płacze Habet, Hoc habet! (On to ma!) I krzyczy Mitte! (Puść go!) Lub Ługula! (Zabij go!) Słychać.

Gra, która zakończyła się śmiercią, była znana jako sine remissione (bez zwolnienia).

Kciuki w górę, Kciuki w dół, Kciuki na boki

Ale redaktor niekoniecznie słuchał żadnego z nich. Ostatecznie to zawsze redaktor decydował, czy gladiator umrze tego dnia. Tradycyjnie redaktor informowałby o swojej decyzji, obracając kciuk w górę, w dół lub na boki (policja verso) - dość zmieniły się tryby, podobnie jak zasady areny gladiatorów na całym imperium rzymskim. Problemem jest: zamieszanie wokół tego, co dokładnie oznaczało kierunek kciuka, co jest jedną z długoletnich debat wśród współczesnych uczonych klasycznych i filologicznych.

Kciuki w górę, kciuki w dół, kciuki w bok dla Rzymian
Fraza łacińskaZnaczenie
Sygnały z edytora
Pollices premere lub presso pollice„Naciskany kciuk”. Kciuk i palce są ściśnięte razem, co oznacza „litość” dla powalonego gladiatora.
Infestus Pollex„Wrogi kciuk”. Głowa sygnalizatora jest nachylona do prawego ramienia, ich ręka jest wyciągnięta z ucha, a ręka wyciągnięta wrogim kciukiem. Uczeni sugerują, że kciuk jest skierowany w górę, ale trwa debata; oznaczało śmierć przegranego.
Pollicem vertere lub pollicem convertere„Aby obrócić kciuk”. Sygnalizator zwrócił kciuk w stronę własnego gardła lub piersi: uczeni debatują o tym, czy był skierowany w górę, czy w dół, przy czym większość z nich podnosi. Śmierć przegranemu.
Sygnały z tłumuPubliczność mogła skorzystać z tych tradycyjnie używanych przez redaktora lub jednego z nich.
Digitis mediusRozciągnięty środkowy palec „pogardy” dla tracącego gladiatora.
Mappae Chusteczka lub serwetka pomachała, by prosić o litość.

To skomplikowane. Ale nie obawiajcie się, nauczyciele, ikony kultury w klasach szkoły podstawowej, kciuki do góry, kciuki w dół i kciuki na boki są doskonale jasne dla twoich uczniów, bez względu na to, co zrobili Rzymianie. Fala mappae byłaby akceptowalną odpowiedzią.

Kiedy zmarł gladiator

Honor był kluczowy dla gladiatorów, a publiczność spodziewała się, że przegrany będzie dzielny nawet po śmierci. Honorowym sposobem na śmierć było chwycenie gladiatora za udo zwycięzcy, który następnie przytrzymałby głowę lub hełm przegranego i wbił miecz w szyję.

Mecze gladiatorów, podobnie jak wiele innych w rzymskim życiu, były związane z religią rzymską. Gladiator będący częścią rzymskich gier (ludi) wydaje się, że rozpoczęła się na początku wojen punickich w ramach uroczystości pogrzebowych dla byłego konsula. Aby upewnić się, że przegrany nie udaje, że nie żyje, opiekun przebrany za Merkurego, rzymskiego boga, który doprowadził nowo zmarłych do życia po śmierci, dotknął pozornie martwego gladiatora gorącą żelazną różdżką. Inny pomocnik, przebrany za Charona, innego rzymskiego boga związanego z Zaświatami, uderzyłby go młotkiem.

Źródła i dalsze czytanie

  • Briggs, Thomas H. „Thumbs Down-Thumbs Up”. Klasyczna perspektywa 16.4 (1939): 33-34.
  • Carter, M. J. „Gladiatorial Combat: The Rules of Engagement”. The Classical Journal 102.2 (2006): 97-114.
  • Corbeill, Anthony. „Kciuki w starożytnym Rzymie:„ Pollex ”jako indeks”. Wspomnienia Akademii Amerykańskiej w Rzymie 42 (1997): 1-21.
  • Poczta, Edwin. „Pollice Verso”. The American Journal of Philology 13.2 (1892): 213-25.
  • Reid, Heather L. „Czy rzymski gladiator był sportowcem?” Journal of the Philosophy of Sport 33.1 (2006): 37-49.


Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos