Życie

II wojna światowa: Douglas TBD Devastator

II wojna światowa: Douglas TBD Devastator


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

  • Długość: 35 stóp
  • Rozpiętość skrzydeł: 50 stóp
  • Wysokość: 15 stóp i 1 cal
  • Obszar skrzydła: 422 stopy kwadratowe
  • Masa własna: 6182 funty.
  • Załadowana waga: 9862 funty
  • Załoga: 3
  • Zbudowany numer: 129

Wydajność

  • Elektrownia: 1 × silnik radialny Pratt & Whitney R-1830-64 Twin Wasp, 850 KM
  • Zasięg: 435–716 mil
  • Maksymalna prędkość: 206 km / h
  • Sufit: 19 700 stóp

Uzbrojenie

  • Elektrownia: 1 × silnik radialny Pratt & Whitney R-1830-64 Twin Wasp, 850 KM
  • Zasięg: 435–716 mil
  • Maksymalna prędkość: 206 km / h
  • Sufit: 19 700 stóp
  • Pistolety: 1 × strzelający do przodu karabin maszynowy 0,30 cala lub 0,50 cala. 1 × 0,30 in. Karabin maszynowy w tylnym kokpicie (później zwiększony do dwóch)
  • Bomby / Torpeda: 1 x torpeda Mark 13 lub 1 x 1000 funtów bomba lub 3 x 500 funtów bomby lub 12 x 100 funtów bomby

Projektowanie i rozwój

30 czerwca 1934 r. Biuro Aeronautyki Marynarki Wojennej USA (BuAir) wystosowało prośbę o propozycje nowych bombowców torpedowych i poziomowych, które zastąpiłyby ich dotychczasowe samoloty Martin BM-1 i Great Lakes TG-2. Hall, Great Lakes i Douglas - wszystkie projekty zgłoszone do konkursu. Podczas gdy konstrukcja Halla, hydroplan na wysokim skrzydle, nie spełniła wymogu przydatności lotniskowca BuAir, zarówno w Wielkich Jeziorach, jak i Douglasie. Konstrukcja Great Lakes, XTBG-1, była trzypłaszczyznowym dwupłatowcem, który szybko okazał się słabym sterowaniem i niestabilnością podczas lotu.

Niepowodzenie projektów Hall i Great Lakes otworzyło drogę do rozwoju Douglas XTBD-1. Niskopłatowy jednopłat miał konstrukcję całkowicie metalową i obejmował składanie skrzydeł mechanicznych. Wszystkie te trzy cechy były po raz pierwszy samolotami amerykańskiej marynarki wojennej, dzięki czemu konstrukcja XTBD-1 była nieco rewolucyjna. XTBD-1 miał także długi, niski baldachim „szklarniowy”, który całkowicie obejmował trzyosobową załogę samolotu (pilot, bombardier, radiooperator / strzelec). Moc była początkowo dostarczana przez silnik radialny Twin Wasp Pratt & Whitney XR-1830-60 (800 KM).

XTBD-1 przenosił ładunek na zewnątrz i mógł dostarczyć torpedę Mark 13 lub 1200 funtów. bomb do zasięgu 435 mil. Prędkość przelotowa wahała się między 100-120 mil na godzinę w zależności od ładunku. Choć powolny, krótkodystansowy i słabo zasilany standardami II wojny światowej, samolot znacznie się rozwinął w stosunku do swoich poprzedników dwupłatowców. W obronie XTBD-1 zamontował pojedynczy 0,30 cal. (później .50 kal.) karabin maszynowy w osłonie i pojedynczy tyłem do kierunku jazdy .30 kal. (późniejszy bliźniak) karabin maszynowy. W przypadku misji bombowych bombardier celował przez celownik Norden pod fotelem pilota.

Akceptacja i produkcja

Po raz pierwszy latając 15 kwietnia 1935 roku, Douglas szybko dostarczył prototyp do Naval Air Station, Anacostia, na rozpoczęcie prób wydajnościowych. Model X-TBD został gruntownie przetestowany przez US Navy przez pozostałą część roku, osiągając dobre wyniki, a jedyną wymaganą zmianą było powiększenie czaszy w celu zwiększenia widoczności. 3 lutego 1936 r. BuAir złożył zamówienie na 114 TBD-1. Później dodano 15 dodatkowych samolotów. Pierwszy samolot produkcyjny został zachowany do celów testowych, a później stał się jedynym wariantem tego typu, gdy został wyposażony w pływaki i nazwany TBD-1A.

Historia operacyjna

TBD-1 wszedł do służby pod koniec 1937 roku, kiedy USS SaratogaVT-3 przeszedł z TG-2. Inne eskadry torped amerykańskiej marynarki wojennej również przełączyły się na TBD-1 w miarę dostępności samolotów. Choć rewolucyjny na początku, rozwój samolotów w 1930 roku postępował w dramatycznym tempie. Świadomy, że TBD-1 został już przyćmiony przez nowych myśliwców w 1939 roku, BuAer wystosował prośbę o propozycje wymiany samolotu. Konkurs zaowocował wyborem Grumman TBF Avenger. Podczas gdy rozwój TBF postępował, TBD pozostał na miejscu jako bombowiec torpedowy pierwszej linii Marynarki Wojennej USA.

W 1941 roku TBD-1 oficjalnie otrzymał przydomek „Devastator”. Po japońskim ataku na Pearl Harbor w grudniu Devastator zaczął obserwować akcję bojową. Biorąc udział w atakach na japońską żeglugę na wyspach Gilbert w lutym 1942 r., TBD z USS Przedsiębiorstwo miał mały sukces. Było to w dużej mierze spowodowane problemami związanymi z torpedą Mark 13. Delikatna broń, Mark 13 wymagała od pilota zrzucenia jej z wysokości nie większej niż 120 stóp i nie większej niż 150 mph, co czyni samolot niezwykle wrażliwym podczas ataku.

Po upuszczeniu Mark 13 miał problemy z bieganiem zbyt głęboko lub po prostu nie eksplodował przy uderzeniu. W przypadku ataków torpedowych bombardier zwykle pozostawiano na lotniskowcu, a Devastator leciał z dwójką załogi. Dodatkowe rajdy wiosenne, w których TBD atakowały Wyspy Wake i Marcus, a także atakowały Nową Gwineę z mieszanymi wynikami. Punktem kulminacyjnym w karierze Devastatora była bitwa nad Morzem Koralowym, gdy typ pomógł zatopić lekki nośnik Shoho. Kolejne ataki na większych japońskich przewoźników następnego dnia okazały się bezowocne.

Ostateczne zaangażowanie TBD nastąpiło w następnym miesiącu w bitwie o Midway. Do tego czasu wyczerpanie stało się problemem sił TBD amerykańskiej marynarki wojennej, a kontradmirały Frank J. Fletcher i Raymond Spruance posiadali tylko 41 dewastatorów na pokładzie swoich trzech karier, gdy bitwa rozpoczęła się 4 czerwca. Lokalizując flotę japońską, Spruance zarządził rozpoczęcie strajków natychmiast i wysłał 39 TBD przeciwko wrogowi. Trzy eskadry torped amerykańskich, oddzielone od eskortujących myśliwców, jako pierwsze przybyły nad Japonią.

Atakując bez osłony ponieśli straszne straty w stosunku do japońskich myśliwców „Zero” A6M i ognia przeciwlotniczego. Mimo że nie trafili żadnych trafień, ich atak pociągnął japoński patrol powietrzny z pozycji, pozostawiając flotę bezbronną. O 10:22 amerykańskie bombowce nurkujące SB Dauntless zbliżające się z południowego zachodu i północnego wschodu uderzyły w lotniskowce Kaga, Soryu, i Akagi. W mniej niż sześć minut zredukowali japońskie statki do płonących wraków. Z 39 TBD przesłanych przeciwko Japończykom tylko 5 wróciło. W ataku USS SzerszeńVT-8 stracił wszystkie 15 samolotów, a jedynym chorym przy życiu był chorąży George Gay.

W ślad za Midway amerykańska marynarka wojenna wycofała pozostałe TBD, a eskadry przeszły na nowo przybyłego Avengera. 39 TBD pozostałych w ekwipunku zostało przypisanych do ról szkoleniowych w Stanach Zjednoczonych i do 1944 r. Tego typu nie było już w ekwipunku Marynarki Wojennej USA. Często uważana za porażkę, główna wina TBD Devastator była po prostu stara i przestarzała. BuAir zdawał sobie z tego sprawę, a wymiana samolotu odbyła się w drodze, gdy kariera Devastatora skończyła się niefortunnie.


Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos